Monasterio de San Lourenzo de Carboeiro

Foi construído sobre unha pequena ermida, de nome Égica, polos discípulos do Mestre Mateo, cunha ornamentación estreitamente vinculada á da Catedral de Santiago. A súa decadencia chegou coa desamortización, no século XIX, pasando a pertencer a particulares. Para acceder a el, existe unha ponte de sillería, que o comunica coa beira dereita de río Deza, que mide case 15 m de alto e 10 m de ancho. Hoxe en día a súa igrexa esta considerada unha xoia do románico oxival galego e é un símbolo da comarca de Deza. A súa fundación data do ano 939 polos condes de don Gonzalo e dona Tareixa. A finais do século X foi destruido e volto a consagrar. O su principal apoxeo remóntase ós séculos XI e XII, xa que a data 1171 figura nunha inscrición latina no interior da igrexa, posiblemente data do comezo do edificio actual, proxectado polo abade Fernando e os seus monxes. Polo tanto, a igrexa foi construida a finais do século XII e posiblemente rematada a finais do século XIII. A nave maior está composta de tres tramos separados por pilares con columnas adosadas e capiteis con decoración vexetal. Caba destaca a fachada oriental ó este, quizais a máis impresionante da igrexa polo seu gran ábside de triple capela apoiado sobre o xigantesco pedestal da cripta